Ένα θέλω να ξέρεις.

Ξέρεις πώς είν' αυτό:

κοιτάζω το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί 

του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου, 

αγγίζω πλάι στη φωτιά 

την ατάραχη στάχτη

ή το ρυτιδωμένο σώμα του ξύλου 

κι όλα με φέρνουν σ' εσένα, 

λες και ό,τι υπάρχει, 

αρώματα, φως, μέταλλα, 

είναι μικρά πλεούμενα που ταξιδεύουν 

προς τα νησιά σου που με περιμένουν.

                                                             Pablo Neruda